Een dag in het restaurant

Rick (31): “Met vierkante oogjes word ik aangekeken. “Huh?” zegt Jayvano. En dat terwijl zijn jonge, licht getinte moeder (de tint was ontstaan door een spray tan) aan mij verklaart dat het ‘bij de leeftijd hoort’. Een vraag luidde in mijn hoofd als volgt: wat hoort bij de leeftijd? Het moment dat hij met blokken zat te gooien? Het moment dat hij ongevraagd met zijn ongewassen tengels de afzetruimte van de bar betrad om daar nog meer te kunnen terroriseren óf het moment dat hij het voor elkaar kreeg zijn moeder te laten denken dat het vertoonde schofterige gedrag maar ‘bij de leeftijd hoort’? Ik liet de vraag rusten en vroeg nogmaals wat het jongetje wilde drinken, nu aan de moeder zelf. Zo ontdekte ik een fout in de Matrix, want de moeder legde de keuze alwéér bij het ignorante jongetje zelf. Hetzelfde gebeurde nog twee keer. Ice Tea, dat was dan de uiteindelijke keuze van Jayvano. Ik wist inmiddels ook het antwoord op de vraag die eerder in mijn hoofd voorbij suisde. Dit ‘probleem’ moest opgelost worden, dacht ik. Om de aandacht te trekken riep ik met een grote bek: “Eén Ice Tea!” terwijl ik klunzig met een te klein dienblad terug van de bar naar de tafel stuntelde. De moeder schreeuwde ook: Span is! Kiek dah, Jayvano! Geen enkel effect. Ik pakte mijn pen en prikte dit zonder enige moeite door het Gorilla Glass van mama’s iPhone. Na het voorval schudde de moeder mij de hand, samen met de woorden: bedankt voor het redden van mijn kind. “Het is mijn dagelijkse kost, mevrouw!” verkondigde ik. De vrouw grinnikte en zei opgelucht: misvormde nekwervels, bijziendheid, achterstand op sociale vaardigheden en slechte cijfers op school. Je moet er bij een kind niet aan denken, ha-ha! Ik kreeg honderd euro en wuivend verliet het gezin het etablissement.”

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.