Hallo meneer de buschauffeur, ik sta hier!

Op een dag was ik vroeg vrij van school. Het was koud en het regende, daarom wilde ik graag zo snel mogelijk naar huis. Normaliter loop ik vanaf school naar het station. Niet omdat ik geld wil besparen, maar omdat ik op die manier de dag kan overdenken en in mijn drukke add-hoofd nog enigszins orde zou kunnen creëren. Maar goed, het weer was bar, dus ik pakte maar de bus.

Na een paar minuten was ‘ie daar dan eindelijk. Ik pakte mijn ov-kaart en ik stapte in. In plaats van dat ik een gepassioneerde Syntus-medewerker met een vriendelijke lach aankeek, zag ik een bezweet kaal hoofd. Niet van achter of van voor, nee, maar van boven. “Hallo!” zei ik. Heeft hij mij wel gehoord? Een paar seconden later kwam er een geluid uit zijn keelpijp. Toen keek ik weer naar die natte plek waar vroeger zijn kruin zat. Langzaam volgde ik met mijn ogen de streepjes op zijn stropdas. Ik kwam uiteindelijk bij de oorzaak van de mogelijke late, ongeïnteresseerde reactie van de chauffeur. Als een jaloerse partner had ik aan hem willen vragen: “Wie is Marjan?”. Ik had helaas de ballen niet. Het was maar beter dat ik mijn mond hield, want al gauw kwam een scenario van een vragenrondje in mijn hoofd op: “Mag een chauffeur in functie tegenwoordig zomaar met zijn smartphone zijn veel dikkere dominante vrouw appen? Moet ik er aan gaan wennen dat een chauffeur tijdens het rijden zijn telefoon gewoon onvergrendeld op zijn dashboard heeft liggen?”. De voorstelling leek mijn gedachtegang te domineren. Na een paar keer ingeademd te hebben, heb ik het voorval met de chauffeur losgelaten en het verzamelen van moed om een confrontatie aan te gaan opgegeven.

Waarschijnlijk vraag je je af waarom ik juist nu – na negentien jaar al op deze wereld te hebben geleefd – begin te zeiken over het massale gebruik van de smartphone. Snap ik wel, ik ben namelijk veel te jong om daarover te mogen klagen. Ik was ook jong toen ik voor het eerst beschikte over een gsm en computer. Vanaf dat ene moment is het tot enkele weken terug altijd zo geweest. In die tijdsspanne is het mij totaal niet opgevallen hoe snel het allemaal is gegaan en hoe vaak mensen, ook als ze een functie als buschauffeur hebben, de smartphone gebruiken om even snel wat te regelen, wat waarschijnlijk totaal niet relevant is aan het beroep dat ze op dat moment uitoefenen.

Als gastheer zijnde, zie ik het ook terug in de horeca. Het gebruik van iPhone’s om bestellingen door te geven aan de keuken en de bar. Het idee is best gek, want een klassiek beroep als het gastheerschap of het werk in de horeca over het algemeen, lijkt te transformeren in steeds meer gedigitaliseerde fabrieksbaan. Ik werk in een oud-Hollands restaurant. Zelf zie ik deze transformatie niet gebeuren op onze eigen werkvloer. Die manier van innoveren zit nou eenmaal niet in onze bedrijfsmentaliteit. Wij dus niet, oké. Maar wat dacht je dan van dat nieuwe hippe restaurant ergens bij een hip oud plekje in de stad? Je weet wel, dat restaurant waar de bediendes baarden hebben en keukenpersoneel een spijkerschort draagt. Ondanks al deze charme die in dit soort tenten wordt gepompt, zal de dosis voor ‘meer behoefte aan digitale verbintenis op het werk’ alsmaar worden verhoogd. En dat gebeurt door middel van een infuus, gemaakt van jouw oplader.

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.