Het alternatief

Om te zorgen dat bepaalde inhoud bij jou terecht komt en niet bij je buurvrouw, moeten columnisten zoals ik zorgen voor naamsbekendheid via verschillende vormen van advertenties. Bij mij ging dit in eerste instantie vooral door middel van mond-tot-mondreclame, daarna vroeg ik vrienden mijn website te delen op sociale media en op deze manier zette ik mijn eerste stapjes tot een mooi aantal bezoekers per dag. Later ben ik zelf gaan adverteren.

Mensen vinden het leuk om te laten zien wat ze gemaakt hebben; dat zit in ons bloed. Dat kan variëren van een papieren knutselwerkje of een zelfgemaakte kast tot een website vol porno. Ik vind het ook leuk om mijn blog aan mensen te laten zien. Zonder eerst over een bron van inkomsten nagedacht te hebben die ik eventueel uit mijn website had kunnen halen, ben ik artikelen gaan publiceren. Uiteindelijk stuitte ik op een probleem: hoe ga ik mijn website draaiende houden (dat is niet gratis) zónder mijn lezers zich te laten ergeren aan pop-ups en andere goed winstgevende reclame? Ik moest een tussenvorm vinden waardoor ik mijn eigen content niet zou tegenspreken. Graag geef ik alvast mijn conclusie: bijna onmogelijk. Of toch niet? (Nee, ik doe niet aan clickbait)

Advertenties. Ik vergelijk het graag met heroïne. Als je eenmaal het effect ervan geproefd hebt, wil je meer. Ondertussen werk je de samenleving alleen maar naar de knoppen. Het erge is nog wel dat de wereld er jaren geleden al verslaafd aan is geraakt. De cyberwereld verkeert zich momenteel in het debacle van haar heroïneleven. Ze is aan het doodgaan en bevindt zich steeds meer in trips die nijgen naar een overdosis. Moet ik gaan kiezen voor heroïne, a.k.a. advertenties? Of moet ik non-profit blijven? Ik koos voor de eerste optie en maakte een account aan bij Google Adsense. Nu hoop ik echt dat Google niet de context van mijn teksten begrijpt, maar graag geef ik je alvast mee dat het aanmelden bij Adsense echt een domme keuze was. Het geeft reclame weer die totaal niet relevant is aan mijn eigen content. Ik zou toch zweren dat het toeval is dat Google mij ‘foto’s van singles bij mij in de buurt’ wil laten zien (je weet best waar ik het over heb). Nu is dit op een één of andere manier best in te stellen, maar om nou zó de bus van links te laten komen; kom op Google!

Buiten het Lexa-drama om, verdient het ook bijna niets. Ik heb nu met een grove tweeduizend bezoekers in twee weken tijd maar liefst € 0,97 gegenereerd. Dat zou betekenen dat ik in een maand tijd veertigduizend bezoekers en enige klikkers zou moeten hebben om er € 20,- uit te kunnen halen. Ik ben inmiddels tot de conclusie gekomen dat het feit dat dertig procent van mijn bezoekers een AdBlock gebruikt, niet de hoofdreden is van het lage maandelijkse bedrag, maar dat Google flink verdient aan het financiële verschil tussen de betalende adverteerder en de betaalde advertentietoner.

Wat kan mij dat geld nou schelen. Het gaat mij er vooral om dat ik nu zelf meewerk aan die ‘grootste verslaving’. Denk aan Facebook: zij worden betaald door bedrijven en winkels om relevante advertenties aan jou te laten zien (niet aan mij, ik heb inmiddels geen Facebook meer). Om een één of andere reden helpen zelfs deze advertenties aan meer bezoekers op Facebook. Steeds maar weer. Indirect houdt dit ‘het wereldwijde probleem’ in stand. Ik doe hetzelfde: ik krijg een fooitje van twee euro per maand door mijn lay-out te laten verkrachten, namens CoolLube en Lazando.

Het moraal van het verhaal:

Ik wil graag een alternatief verdienmodel waaraan jij je niet ergert en waarmee ik twee broden in de maand kan kopen in plaats van één.