“Hoi, ik ben Klaas en ik maak normaal gesproken nooit iets af”

Als je mij persoonlijk kent, zal je hoogstwaarschijnlijk al een idee hebben waar dit naar toe gaat. Ik ben – net als ieder ander om mij heen – nog lang niet vergeten dat ik het één en ander in mijn leven links heb laten liggen. Zoals discipline en de wil om iets af te maken. De opleiding tot applicatieontwikkelaar? Vroegtijdig mee gestopt. Mbo zelfstandig werkend gastheer? Vroegtijdig mee gestopt. Het volgen van rijlessen? Vroegtijdig mee gestopt. Maar nu is het eindelijk zover: ik heb iets afgemaakt.

Ik heb het niet over een vervolgopleiding of mijn rijbewijs, maar over de middelbare school. Mijn mavo diploma had ik al wel, maar nu de havo binnen is heb ik toch het gevoel dat het kopje ‘educatie’ op mijn cv begint te veranderen in een opsomming; in plaats van de titel van het kopje met daaronder een eindeloze leegte. En dat voelt goed, want ik kan me veel momenten herinneren – gespreid over 20 jaar – dat een volwassene tegen mij zei wenste de havo te hebben afgemaakt. Een opeenstapeling van dergelijke herinneringen teisterde de afgelopen twee jaar mijn hersenpan. Het moest eens afgelopen zijn, het abrupt beëindigen van belangrijke, levensbepalende momenten. Overigens zou ik het mijn strot niet uitkrijgen zónder enig maagzuur daarbij te lozen: papa, mama, het is weer zover. Ik stop met de havo.

Als ik mijn omgeving inlicht over mijn slagen, is deze verbaasd. Maar ook heel blij. Triest, denk ik dan. Ik laat mijn bijna afgestudeerde leeftijdsgenoten me feliciteren met het behalen van mijn havodiploma. Maar aan de andere kant denk ik: ik heb niet stil gezeten, want niemand kan zeggen: “Hoi, ik ben Klaas en ik ben bijna gastheer, programmaontwikkelaar en misschien in de toekomst journalist. Óf trotse eigenaar van nóg meer b-websites. Met nóg meer b-artikelen.”

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.