Wat is dat nou weer?

Tot op de dag van vandaag weet ik niet bepaald een inhoudelijk antwoord te geven als mensen mij vragen waarom ik suf aan het spelen ben met een rekenmachine. Wat de meesten niet weten, is dat die rekenmachine naast zijn handige rekentalent, ook een sms-/belfunctie bevat.

Een telefoon ter grootte van een bankpas die alles heeft dat ik nodig heb. Aangezien ik toch echt op een bepaalde manier bereikbaar moet zijn, vanwege mijn werk (en mijn moeder), heb ik een telefoon gekocht die weinig stroom verbruikt, weinig straling straalt en vooral weinig kan. Ik kocht een echte Aiek: een Chinese telefoon met op de achterkant het symbool van een diamant en een tekst waardoor iedere Aziaat deze telefoon zou kopen, namelijk ‘made in Kor’. Koraal? Koranschool? Korea? Noord of Zuid? Wel nee, dat ding komt helemaal niet uit Korea, maar Korea is een koploper qua coolheid in Azië. Kijk maar naar alle Koreaanse restaurants en tv-shows die zich over het Aziatische aardoppervlak verspreiden.

De meest opmerkelijke reacties blijf ik toch vinden dat mensen mijn telefoon zo klein vinden. Hoe is het mogelijk, zoveel techniek op zo een klein oppervlak? Domme doos, denk ik dan. Jij loopt met een iPhone rond. Die nog véél geavanceerder is en die in verhouding veel meer techniek op een klein oppervlak bevat dan mijn nietskunner. Oké, ik vind het ook best knap dat er in een telefoon van nog geen centimeter dik een trilfunctie zit, maar voor de rest is de techniek oud en achterhaald. Dat is ook het hele doel van de telefoon. Voor deze nietskunners wordt trouwens het woord ‘feature phone’ gebruikt. Dus.

Een andere reden waarom ik voor deze telefoon koos, is het Russische toetsenbord. Heel leuk zo’n Nokia, maar hoe houd ik dan contact met al mijn Russischtalige vrienden als ik dat per se per telefoon wil doen? Ik heb het echt wel geprobeerd, Russisch typen in het Latijnse alfabet, maar het kost veel meer denkwerk, want Russisch hoor je nou eenmaal te noteren in het cyrillische alfabet.  Stiekem voel ik mij ook best stoer als ik in de trein zit en het lekker druk is. Iedereen ziet dan dat ik vet cool een sms’je in het Russisch uit mijn mouw schud. Best triest.